Aanpakken van gedoe

Verenigingen in Nederland en dat geldt ook voor kerkgemeenschappen, hebben te maken met veel ontwikkelingen. Het feit dat nieuwe generaties het stokje niet overnemen zorgt voor spanningen. De groep vrijwilligers wordt ouder en kleiner, de deelname aan vieringen en groepen neemt af. In een van de gemeenschappen die ik begeleidt spelen deze spanningen zodanig dat er eilandjes zijn ontstaan, spanningen tussen dirigenten en liturgievrijwilligers zorgen voor misverstanden. Door de oprichting van een nieuwe grote parochie is er in deze gemeenschap onrust ontstaan over de verantwoordelijkheden en de koers voor de toekomst. Het gevolg: veel gepraat en geroddel in de wandelgangen. Dit is voor de pastores en het bestuur een vraagstuk. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard.

Ook hebben gemeenschappen te maken met afnemende financiële mogelijkheden. Naast alle praktische zorgen, levert deze krimpsituatie ook onderlinge spanningen op tussen de betrokken leden. Er zijn meningsverschillen over richting en koers, vrijwilligers raken overbelast omdat iedereen graag de oude dienstverlening in stand wil houden en er zijn te weinig succesjes om weer gevoed te worden in de dagelijkse pastorale zorg.

Het vraagt om evenwichtige interventies om de betrokkenheid en bezieling van vrijwilligers zo te kanaliseren dat de gemeenschap kracht en vitaliteit uitstraalt in plaats van vermoeidheid.

In het boekje Gedoe op tafel geven Joop Swieringa en Jacqueline Jansen tips aan organisaties die te maken hebben met gedoe. De situaties die ze beschrijven zijn herkenbaar. All eerst het wegmasseren en ontkennen van gedoe. Kijk bijvoorbeeld naar deze zinnen:

  • Zo erg is het ook weer niet
  • Zijn bedoelingen zijn goed
  • We gaan er voor
  • Laten we eerlijk met elkaar omgaan.
  • We moeten duidelijke regels hebben. Anders wordt het niks.
  • Er is een andere structuur nodig.

Als het gaat om werken aan oplossingen en het leiding geven in zo’n situatie is het aan de teamleider of directeur om transparant te zijn en te benoemen wat er speelt. Door zelf volwassen gedrag te vertonen kan ze de werkers of leden aan spreken op hun volwassenheid en verantwoordelijkheid voor de onderlinge samenwerking ten aan zien van de taak die met elkaar is afgesproken. Dit vereist wel durf en zelfkennis van de kartrekkers. Zie samenvatting

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s