Boosheid maakt eenzaam

Tijdens een recente werkstage kwam ik een Surinaamse vrouw tegen van midden veertig die al 7 maanden opgenomen was. Ze had van de psychiater de diagnose schizofrenie gekregen en er werd door middel van medicatie geprobeerd haar weer op de been te krijgen. Haar opname en behandeling was niet alleen een ingrijpende gebeurtenis voor haarzelf  maakt ook veel los in de thuissituatie met partner en kinderen van 17 en 19 jaar. Niet alleen de diagnose, maar ook de wijze waarop de politie haar meenam, uitkleedde en opsloot in een cel heeft haar diep geraakt en boos gemaakt. Boos op de psychiater, rechter en politie en eigenlijk ook naar de verpleging. Zo boos dat er weinig ruimte is voor verwerking. Ze gaf toe te zwijgen t.o.v. verpleging. Hoewel boos, tegelijkertijd heeft ze veel steun aan het lezen van psalmen en is er ook een stem die zegt dat het goed is om mensen te vergeven.Sagrada-Familia-Glas-in-Lood_2

In de gesprekken die volgden op de ontmoeting werd me steeds duidelijker wat een radeloos gevoel het moet geven als je weg moet uit je thuissituatie en als er zo’n zwaar stempel op je gedrukt wordt als het gaat om het ziektebeeld. Het is nogal niet een klus om dit een plaats te geven in je leven, te communiceren met familie en vrienden en toe te komen aan een beperkt leven met een ziekte. Volgen haar had de psychiater het bij het verkeerde eind en was haar gedrag thuis goed verklaarbaar door een vroege overgang.

In dit verhaal is de spanning tussen professionele diagnose en behandeling aan de ene kant en belang van aandacht en presentie aan de andere kant goed voelbaar. De boosheid en het stagneren van verwerking van de situatie wordt veroorzaakt door de inbreuk op haar eigen domein. Hoe terecht ook goedgekeurd door de rechter. Maar is er ook ruimte voor de schaamte, het verdriet, de betekenisgeving die in deze situatie nodig is?

Als ik de verpleging vraag naar hun inschatting van de situatie dan geeft men toe dat de vrouw gesloten is en niet zo goed benaderbaar. Toch heeft de persoonlijk begeleider het idee dat ze vooruit gaat. Ik vraag me af of hij weet dat ze  zo tot in haar kern boos is en welke invloed dat heeft op haar situatie. Als geestelijk verzorger probeer ik oog te hebben voor de onderliggende emoties en beelden die haar gedrag sturen. Naast haar ziekte is er ook gezond gedrag en denken. Ze is eenzaam in haar boosheid en doordat we wandelen, praten en soms een stukje psalm lezen probeer ik haar te bevestigen en te waarderen wie zij is. Appreciatieve Inquery helpt me om dicht bij haar werkelijkheid en betekenisgeving te blijven. Ik hoef haar niet beter te maken. We overwegen samen de keuzes die ze kan maken. Wel of niet samenwerken? Vragen om een gesprek? Een andere rol voor haar man? Haar ideeën voor de toekomst?

Aandacht geven is misschien het meest werkzame medicijn voor mensen. Door aandacht te geven komt ruimte voor verbinding en mogen emoties er zijn. Dat kan weer een stapje zijn naar zelfwaardering, leren, aanvaarden en rouwen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s